Teeny Tiny Time

زندگی همه مان همین شده,از صبح (بستگی به صبح شما دارد,صبح من در اینجا ساعت 7 است) که بلند می شویم تا موقع خواب هر کاری میکنیم جز کنار گذاشتن ِ یک تایم کوچک برای خودمان,حداقل من که این ام.البته منظور سرکار و دانشگاه و الخ نیست,چون خب مسلما انسان دانشگاه میرود که در آینده زندگی بهتری داشته باشد و یا سرکار می رود که در آینده زندگی ای داشته باشد.من تایم های کوچک و چند دقیقه ای را می گویم که بنشینیم و سرمان را به دیواری جایی تکیه دهیم سیگاری آتش بزنیم و چند دقیقه ای چشمانمان را ببندیم,یا وقتی نشسته ایم روی صندلی ای در اتوبوس از نگاه به این و آن و حتی نالیدن از گرمای این روز ها دست بکشیم و به آن جدول های سیمانی ِ کنار خیابان نگاه کنیم و آرامش بگیریم,آرامش بگیریم از همان گرما و از همان شلوغی ِ لحظه,آرامش بگیریم از زندگی… .

البته باز این هم بستگی به شانستان دارد,که مثلا وقتی دارید به پیاده روی یک خیابان نگاه میکنید,دختر و پسری را دست در دست هم ببینید و انرژی بگیرید,پدر یا مادری را در حال کتک زدن فرزندش ببینید,و یا مردی بی دلیل لبخندی نثارتان کرده باشد.امروزِ من در حالی شروع شد که یک دختر کاملا موجه(حداقل از نظر من) را از ماشین پیاده کردند و به جرم بد حجابی به التماسش انداخته بودند.

قدر آن لحظه های کوچک را بدانید.