VERTIGO

زندگی ام هیچ مثل قبل نیست,حداقل مثل چند ماه پیش نیست.دیگر موی صورت ام هیچ مهم نیست و بلندی و کوتاهی اش را سپرده ام دست خودشان که هرکاری دلشان خواست بکنند.لباس برایم اهمیت قبل را ندارد و هرچه دم دستم بیاید می پوشم و کوچکترین توجهی به نگاه این آن و یا اظهار نظرشان نمی کنم.شماره ی چشمانم زیاد شده و و بدون عینک رسما برای دیدن به مشکل بر می خورم.مثل قبل به غذا توجهی نمی کنم و احساس میکنم لاغرتر شده ام,البته این بی توجهی به غذا دلیل اصلیش مریضی های پشت سر هم و سنگینی بود که دچار می شدم و هیچ میلی به غذا نمی توانستم داشته باشم.دیوار جلوی میزکارم را کاغذ های جورواجور پوشانده و روی هرکدامشان هم چیزی نوشته ام.یک کتاب که درگیرش بوده ام به بن بست خورده و 3 ماهی می شود که یک جمله هم پیش نرفته ام,پیش نرفتن که هیچ, مغز ام خالی ِ خالیست…

 

پی نوشت:این چند روز حتی نمی دانم چه موزیکی گوش بدهم,دچار یک سرگیجه ی افتضاح شده ام در زندگی…